Tussen het oneindige en het verborgene – Hosea 2:16
Zie, Ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis. Jesaja 43:19 (NBV21)
De woestijn zal zich verheugen, de dorre vlakte vrolijk zijn, de wildernis zal jubelen en bloeien, welig bloeien als een lelie, jubelen en juichen van vreugde. De woestijn tooit zich met de luister van de Libanon, met de schoonheid van de Karmel en de Saron. Allen aanschouwen de luister van de HEER, de schoonheid van onze God. Jesaja 35:1-2 (NBV21)
Daarom zal Ik haar meelokken naar de woestijn en dan tot haar hart spreken. Hosea 2:16 (NBV21)
NBV21
© 2021 Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap
Meer informatie over deze Bijbelvertaling
tussen het oneindige en het verborgene
Tussen het oneindige en het verborgene,
waar de horizon geen einde kent
en de wind het zand verplaatst,
waar een bloem haar kleuren bewaart
voor een dag die nog niet gekomen is,
waar het water zijn weg bewaart,
diep onder de aarde
en wortels dalen,
verder dan het oog kan volgen.
Wat wordt losgelaten, draagt vrucht.
wat verstilt, leert luisteren.
wat zich niet vasthoudt, ontvangt.
Waar de ochtend het landschap wekt
met goud en zacht koperlicht,
waar een zaad zijn tijd bewaart
zonder haast,
zonder twijfel,
waar het leven zich niet opdringt,
maar aanwezig blijft,
in elke nerf,
in elke schaduw,
in elke bloem.
Wat wordt losgelaten, draagt vrucht.
wat verstilt, leert luisteren.
wat zich niet vasthoudt, ontvangt.
Tussen het oneindige
van lucht en horizon
en het verborgene
van wortel en zaad,
beweegt een wereld
die niemand bezit
maar die zich toont
aan wie aandacht heeft
een wereld
van stilte,
van licht,
van leven.
Wat wordt losgelaten, draagt vrucht.
wat verstilt, leert luisteren.
wat zich niet vasthoudt, ontvangt.
Tussen het oneindige
en het verborgene,
draagt het leven,
zijn verborgen schoonheid
in stilte.
“waar een bloem haar kleuren bewaart voor een dag die nog niet gekomen is”
De woestijn leert dat overvloed niet altijd zichtbaar is. Onder het zand rust leven. Onder de stilte klinkt een stem. Onder de oppervlakte stroomt water. Misschien zijn de meest vruchtbare plaatsen niet altijd de groenste. Misschien ontstaat groei juist daar waar we leren ontvangen wat ons gegeven wordt. En misschien is de woestijn niet het einde van de weg, maar het landschap waarin het licht het helderst zichtbaar wordt.
Wie waarlijk vrij is, draagt vrucht.
Wie verstilt, leert luisteren.
Wie zich niet vasthoudt, ontvangt.
🌱 De kern
Juist waar ons leven leeg of dor aanvoelt, is God vaak dichterbij dan wij vermoeden. In de stilte en in de woestijn spreekt Hij tot het hart. Verborgen bereidt Hij nieuw leven voor, zoals water onder het zand en een zaad dat wacht op zijn tijd. Wie verstilt en leert loslaten, ontdekt dat Zijn liefde al aanwezig was.
