De ogen van allen wachten op U, U geeft hun hun voedsel op zijn tijd. U doet Uw hand open en verzadigt al wat leeft, naar Uw welbehagen. Psalm 145: 15-16 (HSV)
Herziene Statenvertaling
© 2010/2016 Stichting HSV
Misschien zijn het juist de gewone dingen waarin wij Gods zorg leren herkennen.
Witte bloei – Psalm 145:15-16
Zoals bij een aardappel veel goeds vlak onder de schil verborgen ligt, zo ontvangen wij in de gewone dingen van elke dag voedsel voor lichaam, ziel en relatie. Rond de tafel danken wij God voor zijn voorziening. We vragen elkaar: “Hoe was jouw dag?” We scheppen elkaar nog een lepel op. Zo wordt een eenvoudige maaltijd meer dan eten alleen. Zij wordt een plaats waar Gods zorg wordt ontvangen en gedeeld.
De thuiskomst
De middag nadert zijn einde. De schemering valt in. Met vlijt schil ik de aardappelen, zoals al zoveel dagen. Ze komt nu thuis, zij bij mij, en ik bij haar. Ik zie haar aankomen door het keukenraam.
Blauwe vlammetjes onder het pannetje sissen zacht. Het deksel ademt damp. Thuis zorg ik voor haar, zij voor mij, en ik voor haar, al zoveel jaar, al zoveel jaar. Ik zet haar bordje klaar. De pannetjes staan op tafel. Zij vouwt haar handen, en ik de mijne. Een eenvoudig dankgebed. Twee handen, rustend gevouwen op de rand van het tafelzeil, op de rand van het tafelzeil.
Ik schep de aardappelen op. “Is dit genoeg, of wil je er een schepje bij?” Maar ik weet dat zij liever een schepje meer aandacht heeft. Ze legt haar geopende hand zacht in de mijne. Ik kijk haar aan. “Hoe was jouw dag?”
“Hoe was jouw dag?”
De avond daalt in stilte. De tafel heeft ons samengebracht. Wij ontvingen. Wij dankten. Wij deelden. En morgen, als de dag opnieuw begint, zal Gods trouw weer ontspruiten.
Aan het einde van de oogst blijft altijd iets over.
Niet voor vandaag, maar voor een nieuwe lente. Wat Hij geeft, is niet alleen voedsel voor vandaag, maar ook pootaardappelen voor een nieuwe oogst.
Misschien vraagt God ons soms niet verder te zoeken, maar aandachtiger te kijken naar wat al voor onze handen ligt.
Een aardappel.
Een maaltijd.
Een dankgebed.
Een open hand.
Een luisterende vraag.
Wat ontspruit, gaat voort.
🌱 De kern
In de gewone dingen van elke dag mogen we Gods zorg herkennen, ontvangen en met elkaar delen, vertrouwend dat wat Hij geeft steeds opnieuw tot leven komt.
