Met liefde gespeld

letter voor letter
woord voor woord
zij leest
hij kijkt
en ergens daartussen
wordt liefde gespeld

Thuis zit ik in mijn stoel.

Mijn kleindochter hangt met
haar ellebogen in mijn schoot.
In mijn schoot ligt haar leesboekje.

Met haar wijsvinger langs de letters
spelt zij letters tot woorden.
P, o, p… pop!
Haar aandacht is helemaal bij het boekje.

En ik kijk naar haar, met zoveel liefde.

Soms hoor ik een spelfoutje,
maar ik corrigeer haar niet.
Dit moment kan mij niet lang genoeg duren.

Dan gebeurt het ineens.
Als in een flits zie ik en hoor ik in haar,
haar moeder, mijn dochter.
Dezelfde houding. Dezelfde ogen.
Dezelfde stem. Dezelfde ijver.

Heel even maar.
Een seconde.
Alsof het gisteren was.
Dat moment bleef bij mij.

En later, toen ik de Bijbel opende,
las ik deze woorden uit Hebreeën.

Nu wij dan een grote Hogepriester hebben, Die de hemelen is door gegaan, namelijk Jezus, de Zoon van God, laten wij aan deze belijdenis vasthouden. Want wij hebben geen Hogepriester Die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden, maar Een Die in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht, maar zonder zonde. Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip. Hebreeën 4:14-16 (HSV)

Deze woorden raakten mij. Soms voelt het alsof wij de Bijbel nog aan het spellen zijn. Zoekend lezen we Gods Woord en proberen we de betekenis van Bijbelteksten te verstaan. We begrijpen niet alles direct. Soms maken we een “spelfoutje”. Maar zoals ik mijn kleindochter met liefde zag oefenen en haar de ruimte gaf om te leren, zo mogen ook wij tot God komen. Niet omdat wij alles al begrijpen of alles goed doen, maar omdat Jezus onze Hogepriester is. Hij kent onze zwakheid. Hij is goed voor ons. Mogen wij daarom, met een geopende Bijbel en een lerend hart, vol vertrouwen leven?