Een verlangen haast

Een wandeling. Een abdij.
Een geopende poort, een bord, een welkom.
In de Binnentuin bloeit blauw-paarse akelei,
wilde klaprozen en zonnehoed nog in wording.
Een fluisterterras in de tuin. Een kop thee.
Een melange van gedroogde bloemen uit de Binnentuin:
munt, goudsbloem, bergamot en vlierbloesem.
Zomaar. Ineens.
Thuiskomen in de Binnentuin.
En ik ben de Here God dankbaar.
Omdat wat ooit begon als een vermoeden,
een vluchtige gedachte over een tuin,
een verlangen haast —
nu tastbaar werkelijkheid wordt.
Meer nog:
dat Hij het zelfs zinnelijk maakt.
Terrasgefluister.
Theearoma.
Herken jij ook die vaste signalen?
Een stilteruimte. Gelegenheid tot schrijven.
En uit een schrijfboek steekt een kaartje omhoog:
“Een kaars, een lichtje —
het kan je gebed niet vervangen,
maar wel de voortzetting ervan zijn.”
In het gebouw een houten gewelf,
waarop in talloze kleuren geschreven staat:
Christus vincit, regnat, imperat.
Christus overwint, regeert en heerst.
Amen.